Historia PIE prof Barwicz
top_wiki_b.jpg

Kopia lokalna strony:
http://www.weny.pwr.edu.pl/files/prv/id5/O_Wydziale/biogramy_szczegolowe/Barwicz-Halas.pdf

Wiesław Maria Barwicz
1913 – 2002
Wiesław Barwicz urodził się 14 III 1913 we Lwowie. W roku 1932 ukończył Gimnazjum im.
Romualda Traugutta w Brześciu n. Bugiem. Studia wyższe odbył na Oddziale Elektrycznym
Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej w latach 1932-37. W roku 1938 odbył
roczną praktykę w Societe Generale d’Electricite de Paris. Po powrocie do kraju podjął pracę
w Polskich Zakładach Philips w Warszawie.
Kampanię wrześniową odbył w szeregach Szwadronu Łączności Mazowieckiej
Brygady Kawalerii. Po zakończeniu działań wojennych powrócił do Zakładów Philips, gdzie
pracując jako zastępca kierownika produkcji lamp elektronowych miał możliwość
zaopatrywania Armii Krajowej w trudno dostępne części radiowe. Za te zasługi, a zwłaszcza
za wykonanie w warunkach konspiracyjnych serii 25 odbiorników radiowych, został w roku
1944 odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi przez gen. Bora-Komorowskiego.
W kwietniu 1945 rozpoczął pracę w Zarządzie Technicznym Polskiego Radia
w Łodzi. Z ramienia tej instytucji kierował przejętą przez Państwo fabryką wzmacniaczy
„IKA”, a następnie Państwową Wytwórnią Lamp Radiowych w Dzierżoniowie. W roku 1950
fabryka została przeniesiona do Warszawy pod nazwa „Zakłady Wytwórcze Lamp
Elektronowych im. Róży Luksemburg”, a inż. Barwicz został jej dyrektorem technicznym.
W r. 1956 z jego inicjatywy powstało Centralne Laboratorium Elektroniki w Warszawie,
przekształcone po kilku miesiącach w Przemysłowy Instytut Elektroniki (PIE). Inż. Barwicz
objął stanowisko dyrektora naczelnego tego instytutu. Dzięki jego inicjatywie powstały też
kolejno oddziały PIE we Wrocławiu i w Toruniu, a następnie zakłady doświadczalne
w Warszawie, Bolesławcu (ZAP), Wrocławiu (DOLAM) i w Koszalinie.
W Dzierżoniowie inż. Barwicz zetknął się ze specjalistami uruchamiającymi fabrykę
odbiorników, sąsiadującą z jego zakładem. Część z nich przeszła później do pracy na
ówczesny Wydział Mechaniczno-Elektrotechniczny PWr. Nawiązane znajomości, a
zwłaszcza osobiste kontakty z prof. Andrzejem Jellonkiem, spowodowały powierzenie mu w
roku 1948 wykładów z lamp elektronowych na PWr. Związki z PWr nie ustały po
przeniesieniu fabryki lamp do Warszawy. W roku 1954 na Wydziale Łączności PWr została
utworzona Katedra Elektroniki, której kierownictwo powierzono inż. Barwiczowi,
zatrudniając go na stanowisku zastępcy profesora. W roku 1956 inż. Barwicz został
mianowany docentem, a w 1968 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
Mieszkając i kierując ogromnym zakładem w Warszawie, dojeżdżał co dwa tygodnie
do Wrocławia, by wygłosić wykłady i odpowiednio pokierować swym bardzo wtedy młodym
zespołem. Wypromował 16 doktorów, a sześciu z nich uzyskało tytuły profesorskie. Dzięki
Profesorowi powstała we Wrocławiu naukowa szkoła elektroniki próżniowej, która przez 40
lat dostarczała krajowemu przemysłowi doskonale wyszkolonych specjalistów, a placówkom
badawczym – pracowników naukowych, cenionych równie wysoko w kraju, jak i za granicą.
Prof. Barwicz był inicjatorem i pionierem wielu nowoczesnych kierunków
i technologii w dziedzinie elektroniki próżniowej. Z jego inicjatywy we Wrocławskim
Oddziale PIE powstał silny ośrodek specjalizujący się w nowoczesnej technice mikrofalowej,
w którym opracowano pierwsze w kraju lampy z falą bieżącą i mikrofalowe układy scalone.
Najważniejsze osiągnięcia prof. Barwicza wiążą się jednak z różnorodnymi zastosowaniami
wiązek elektronowych. Pod jego kierunkiem opracowano pierwsze w kraju mikroskopy
elektronowe oraz spawarki i piece elektronowiązkowe, a technologię spawania wiązką
elektronową wdrożono w wielu zakładach przemysłowych.
Doświadczenie i wiedza prof. Barwicza znalazły odbicie w jego książkach: „Podstawy
konstrukcji i technologii lamp elektronowych”, „Zastosowania optyki elektronowej”,
„Zastosowanie wiązek elektronowych w przemyśle i badaniach naukowych” oraz „Wiązka
elektronowa w przemyśle”
W roku 1968 Katedra Elektroniki PWr została przekształcona w instytut (ITE), a w
roku 2002 w Wydział Elektroniki Mikrosystemów i Fotoniki PWr. Prof. Barwicz został
pierwszym dyrektorem tego instytutu i funkcję tę pełnił do roku 1977. Po przejściu na
emeryturę w roku 1978 pracował nadal jako doradca naukowy w Ośrodku Badawczo-
Rozwojowym Elektroniki Próżniowej.
Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1958) oraz Krzyżem Oficerskim (1974)
Orderu Odrodzenia Polski, a także Medalem Politechniki Wrocławskiej.
Zmarł 18 I 2002 w Izabelinie k. Warszawy i tam został pochowany.
Autor: prof. Andrzej Hałas
Wrocław, październik 2009
Źródło:
http://www.weny.pwr.edu.pl/files/prv/id5/O_Wydziale/biogramy_szczegolowe/Barwicz-Halas.pdf

→→Wytwórcy układów hybrydowych - PIE

bot_wiki_b.jpg
O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License